مقدار مجاز تشابه متن در مقاله

Plagiarism و Academic dishinesty دو واژه تقریبا مشابه هستند که در زبان فارسی به صورت سرقت ادبی، سرقت علمی یا دستبرد فکری ترجمه شده اند.

در تمامی پایان نامه ها و مقالات به طور معمول از مقالات و مطالب کارشده گذشتگان استفاده می شود که همه آنها می باست با اشاره بر آن مطالب و نویسندگان آنها صورت بگیرد.در سراسر دنیا چنانچه اثبات شود که مقاله یا پایان نامه ای مشابه مورد کارشده پیشین باشد،این عمل کاملا رد و عملی نکوهیده می باشد.

چندین نوع سرقت ادبی وجود دارد:

نوع اول آن میتوان به عدم رفرنس دهی اشکال و تصاویر اشاره نمود. اینکه از شکلی استفاده گردد و مرجع آن مشخص نگردد یعنی شما ابداع کننده شکل می باشید.

نوع دوم عدم ارجاع متن و یا نشانه گذاری های لازم در بیان نقل قول ها می باشد.
چنانچه بخشی از یک اثر را کپی نمایید هم باید برای ان تمامی استاندارهای رفرنس دهی را رعایت فرمایید و هم استانداردهای نقل قول را لحاظ نمایید که درغیر اینصورت و یا حتی رعایت یکی از این موارد بلاشک جزء سرقت ادبی منظور خواهد شد.

نوع سوم سرقت ادبی هم میتوان به استفاده از بخش مرور بر ادبیات سایرین در مقاله نام برد که عمل کپی نمودن این بخش از مقالات محققان پیشین در اثر خود کاملا نادرست بوده و جزء بارزترین سرقت های علمی است.

❓پرسش:

تا چه میزان plagiarism موجود در متن قابل پذیرش است؟

✅ پاسخ:

با توجه به تنوع مصادیق plagiarism، قاعده دقیق و روشنی در مورد اینکه چه مقدار plagiarism در یک manuscript قابل قبول است وجود ندارد، اما درخصوص تشابه متنی (text similarity) بطور معمول زیر ۱۵ درصد در ژورنال ها قابل پذیرش و بیش از ۲۵ درصد بعنوان high percentage of plagiarism شناخته می‌شود.
اما در همان تشابه ۱۵ درصدی نیز، اگر تشابه متن بصورت بکارگیری متن پیوسته یک پاراگراف باشد قابل قبول نیست.


2 (40%) 10 votes

نویسنده مطلب admin


  • admin در تاریخ یکشنبه ۱ مرداد ۱۳۹۶گفته است:

    بسیار عالی

    • admin در تاریخ یکشنبه ۱ مرداد ۱۳۹۶گفته است:

      مطلب بسیار مفیدی بود